უკვე რამდენიმე თვეა, რაც გუგლმა ქართული ენის მორფოლოგიური მოდელი აითვისა და ძიების დროს სიტყვას სხვადასხვა ბრუნვაში და ფორმაში ამთხვევს. მაგალითად, თუ მოვძებნით სიტყვას „წიგნს“, იგი შედეგებში ამთხვევს არა მხოლოდ მითითებულ მიცემით ბრუნვას, არამედ სხვა ბრუნვებს და ფორმებსაც — „წიგნი“, „წიგნში“, „წიგნად“ და ა.შ.

ამას უკვე შევეჩვიეთ, მოგვწონს და გვიხარია :))

მაგრამ დღეს მოხდა ის, რასაც ნამდვილად არ ველოდი! Google Translate სერვისს დაემატა ქართული ენა! მართალია, ჯერ Alpha ვერსიაა (ანუ, ძალიან, ძალიან სატესტო), მაგრამ ძირითად შემთხვევებში მშვენივრად ასრულებს თავის ფუნქციას.

ვინც არ იცით, Google Translate არის გუგლის თარგმნის სერვისი, რომელმაც ახლა უკვე მსოფლიოს 52 სხვადასხვა ენა იცის! მას შეუძლია ამ ენებიდან ნებისმიერზე დაწერილი ტექსტის ნებისმიერ სხვა ენაზე გადათარგმნა, სინტაქსის, წინადადების ფორმის და სიტყვების მეზობელი ტერმინების გათვალისწინებით.

გარდა ამისა, სერვისით შეიძლება ნებისმიერი ვებგვერდი მომენტალურად ითარგმნოს სასურველ ენაზე. ისევე, როგორც ატვირთული დოკუმენტი მიიღოთ ნათარგმნი სახით. მაგალითად, შეგიძლიათ ნახოთ ევრონიუსის ვებგვერდი ქართულად ან ქართული ბლოგების აგრეგატორი — ინგლისურად :)

მოკლედ, ძალიან გამიხარდა! საკმაოდ სერიოზული და დიდი ნაბიჯია მსოფლიო ინტერნეტის კონტენტის მაქსიმალურად ბევრი ადამიანისთვის ხელმისაწვდომად გახდის საქმეში. მადლობა გუგლს და იმ ადამიანებს, ვინც ამ პროექტში მუშაობდა.

ესეც პოსტი გუგლის ამ სერვისის ოფიციალურ ბლოგზე.

წასულებზე გაჩერება არ შეიძლებაო და… დროზე ახალი პოსტი! :))

ალბათ ძნელია მოძებნო ადამიანი, რომელიც ჩემზე შორს არის ფეხბურთისგან. არ მიყვარს, ვერ ვერკვევი და ერთი მატჩიც არ მინახავს თავიდან ბოლომდე. მაგრამ ის შთაბეჭდილება, რაც ჩემზე ჰეინეკენის ამ კამპანიამ მოახდინა, ნამდვილად დიდხანს გამყვება :)

შარშან ზაფხულში JWT-ს მილანის სააგენტომ ჰეინეკენისთვის დაიწყო კამპანია სახელად „Are you still with us?“
როგორც ცნობილია, ფეხბურთის მოყვარულებისთვის ერთ-ერთი ყველაზე წმინდა და ხელშეუხებელი რიტუალი, მეგობრებთან და ლუდთან ერთად დიდი მატჩის ყურებაა. მაგრამ, ამ რიტუალს ხშირად ემუქრება ხოლმე „საფრთხე“ — მეგობარი გოგოებისგან, უფროსობისგან, ლექტორებისგან და სხვა „ბოროტი“ ადამიანების მხრიდან, რომლებიც მუდამ ცუდ დროს და ცუდ ადგილზე ეჩხირებიან ხოლმე მეგობრებს :))

კამპანიის ყველა სარეკლამო რგოლიც ამ თემის გარშემო იყო. ისინი მოუწოდებდნენ ბიჭებს, კაცურად დადგომოდნენ ამ წინააღმდეგობებს და არცერთ შემთხვევაში არ მიეცათ უფლება სხვებისთვის, გაეფუჭებინათ მსგავსი სანუკვარი მომენტები. :) სარეკლამო რგოლებს ვებსაიტიც უწევდა პარტნიორობას, სადაც სხვა გასართობებთან ერთად, სპეციალური რჩევებიც იყო ჩამოწერილი, როგორ შეიძლებოდა მსგავსი სიტუაციებიდან გამოძრომა და მეგობრებთან ერთად ფეხბურთის წყნარად ყურება.

ჰეინეკენის ეს კამპანია კი 21 ოქტომბერს გენიალურმა ივენთმა დააგვირგვინა.
ამ დღეს ჩემიპიონთა ლიგის დიდი მატჩი იყო დაგეგმილი — მილანისა და მადრიდის რეალის შეხვედრა! მატჩი, რომელსაც უამრავი გულშემატკივარი თვეების მანძილზე ელოდა და სიზმარშიც კი გეგმავდა საღამოს — ლუდთან, მეგობრებთან და დიდეკრანიან ტელევიზორთან ერთად :)

მაგრამ, ჰეინეკენს არ ეძინა! :D
21 ოქტომრის საღამოს დაინიშნა „პოეზიისა და კლასიკური მუსიკის საღამო სიმებიან კვარტეტთან ერთად“. მათ „დაავერბოვკეს“ 200 ადამიანი — მეგობარი გოგოები, ლექტორები და მედია-მენეჯერები და დაავალეს მათ, საკუთარი ბოიფრენდები, სტუდენტები და დაქვემდებარებული ჟურნალისტები ნებისმიერი გზით მიეყვანათ ამ კონცერტზე.

გოგოებმა ტრადიციული სვლები გამოიყენეს — „ორი ბილეთი მაჩუქა მამაჩემმა… მერე რა, რომ მატჩია? ჩემს გამო მატჩს არ გამოტოვებ?..“ :)) ლექტორებმა მოთხოვეს საკუთარ სტუდენტებს კონცერტზე დასწრება, რომლის გარეშეც ნიშანს ვერ ეღირსებოდნენ. და მედია მენეჯერებმა კი, პირდაპირ დაავალდებულეს საკუთარ ჟურნალისტებს კონცერტის პირდაპირ ეთერში გაშუქება :))

ამ ორასმა ადამიანმა საერთო ჯამში 1,136 სახეჩამომტირალი გულშემატკივრის „მითრევა“ მოახერხა კლასიკური მუსიკისა და პოეზიის საღამოზე! :))

და საღამო დაიწყო…
ამის შემდეგ რა მოხდა, შეგიძლიათ ნახოთ ამ ვიდეოში, რომელიც წლევანდელი Media Lions-ის გრან-პრის მთავარი პრეტენდენტია.
ან უბრალოდ გააგრძელეთ კითხვა ვიდეოს ქვევით :)

… და საღამო დაიწყო. სცენაზე სიმებიანი კვარტეტი გამოვიდა და რაღაც სონატის შესრულება დაიწყო. მათ უკან კი, დიდ ეკრანზე, ხელი და კალამი ჩანდა, რომელიც ნელ-ნელა, ქათქათა ფურცელზე, ლექსების სტროფებს წერდა…

დარბაზში კი ოფიციალური პანაშვიდი იყო. იქ მყოფი 1000-ზე მეტი გულშემატკივარი ტრაგიკული სახით შესცქეროდა სანახაობას და, ალბათ, გულში შურისძიების გეგმებს აწყობდა.

დაახლოებით 15 წუთის შემდეგ, ეკრანზე კალამმა ლექსების წერა შეწყვიტა და დაწერა ფრაზა:

„რთულია ხომ ბოსისთვის უარის თქმა?..“

დარბაზი გაურკვეველმა სახეებმა მოიცვა. კალამი წერას აგრძელებდა:

„… და მეგობარი გოგოსთვის?..“
„… და, მატჩზე უარის თქმა?..“

აქ უკვე ხარხარი ატყდა. მაგრამ უმრავლესობა მაინც ვერ ხვდებოდა რაში იყო საქმე :))

„როგორ იფიქრეთ დიდი მატჩის გამოტოვება?!“ — გააგრძელა კალამმა.
„Are you still with us?“ :)

და ამ დროს, სიმების კვარტეტმა შეწყვიტა სონატა და ჩემპიონთა ლიგის ჰიმნის შესრულება დაიწყო! :) დარბაზში სტვენა, აპლოდისმენტები და ხარხარი არ წყდებოდა. :)

კალამმა საბოლოო ფრაზა დაწერა:

„ამ მომენტში რეალისა და მილანის შეხვედრა იწყება. მოდით, ერთად ვისიამოვნოთ მატჩით!“
„Heineken® — made to entertain“

და დიდ ეკრანზე პირდაპირი ეთერი ჩაირთო სანტიაგო ბერნაბეუდან! :)

ეს ივენთი იყო შედევრი და ალბათ, რეკლამისა და მარკეტინგის ისტორიაში შევა!
წარმომიდგენია, გულშემატკივრებზე რა ეფექტი ექნებოდა, როდესაც მე, რომელსაც ფეხბურთთან არანაირი შეხება არ მაქვს, ჟრუანტელმა დამიარა ყურებისას :))

და ივენთის შედეგი? — არაჩვეულებრივი :) ხაფანგში გაება 1,136 გულშემატკივარი, კონცერტიდან პირდაპირი ეთერი Sky Sport-ზე გადაიცემოდა, რომელსაც 1,5 მილიონი ტელემაყურებელი უყურებდა, საღამო ყველა მედია-საშუალებამ გააშუქა და მეორე დღის ახალ ამბებში 10-მა მილიონმა ადამიანმა იხილა სიუჟეტები, ინტერნეტში კი, ჯამში 5 მილიონზე მეტი უნიკალური ვიზიტორი დაფიქსირდა ოფიციალურ საიტზე, ბლოგებზე, ფორუმებში და სოციალურ ქსელებში! :)

და მართლაც, Heineken — made to entertain! :)

აუდიტორიის შეცდომაში შეყვანის თავიდან აცილების მიზნით მაუწყებელმა თავი უნდა შეიკავოს ახალ ამბებსა და საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ გადაცემებში დადგმებისა და ინსცენირების გამოყენებისგან, ან ნათლად უნდა განმარტოს, რომ ეს არის დადგმა ან ინსცენირება. დოკუმენტური ან რეალური ფაქტების ყოველი სამაუწყებლო რეკონსტრუქცია უნდა იყოს ნათლად მითითებული.

—მაუწყებელთა ქცევის კოდექსი, მუხლი 13, პუნქტი 5.

მოგიტყანთ:

• კრეატივი
• პროფესიონალიზმი
• ჟურნალისტობა
• ეთიკა
• ნორმები
• გადაცემა „სპეციალური რეპორტაჟი“
• მომავლის ხედვა

Update: 53 წლის ინფარქტგადატანილ კარის მეზობელს გული წასვლია და ახლა ასულიერებენ.

Update 2: მოასულიერეს, გადარჩებაო. შვილი ხანჯალს ლესავს. ტელეიმედში ყურმილს იღებენ და თიშავენ.

Update 3: პოსტსკრიპტუმის დაწყება: „მოგესალმებათ კურიერი PS ომის გარეშე“ :))

Update 4: ტელეკომპანია იმედის „მოდელირებულმა ქრონიკამ” უამრავ ადამიანს ჯანმრთელობის პრობლემა შეუქმნა. ამის შესახებ „ინტერპრესნიუსს“ თბილისის სასწრაფო დახმარების სადგურში (033) განუცხადეს. მათი ინფორმაციით, სასწრაფო დახმარების სადგური თითქმის საგანგებო რეჟიმში მუშაობს, რადგან რეკორდულად იმატა გამოძახებების რიცხვმა.

Update 5: ტელეკომპანია „იმედის“ იმიტირებული ქრონიკის შემდეგ გარდაიცვალა ქალბატონი, რომლის შვილიც ქართულ ჯარში მსახურობდა.
ამის შესახებ “იმედთან” დეპუტატმა დიმიტრი ლორთქიფანიძემ რამდენიმე წუთის წინ განაცხადა.
მისი ინფორმაციით, შემთხვევა თბილისში, ხუთი დეკემბრის ქუჩაზე მოხდა. არ დადასტურდა.

Last Update: საბოლოოდ, ალბათ იმედის self-destruction გეგმა იყო ეს ყველაფერი. ბრავო, well played!

და აი, დადგა დღე, რომელსაც თითქმის წელიწადი ველოდე :)) როგორც ჩემმა ფეისბუქელმა მეგობრებმა უკვე იციან, :D დღეს მქონდა ბედნიერება, ჩაის სმასა და Alice in Wonderland-ის პრემიერას დავსწრებოდი ამირანში.

მთავარი კითხვა:
— როგორი იყო?
— მიჭირს პასუხის გაცემა :D
და, მგონი არც არსებობს ამ კითხვაზე პასუხი. ქეროლის იმ გამოცანის მსგავსად, სათაურში რომ მიწერია. :))

დავიწყოთ ვიზუალით.

ძალიან მაგარი იყო! :)) მართლა! ზუსტად ის და იმაზე მეტიც, რასაც ბარტონისგან ველოდი. ეს ადამიანი, რომ ეკრანზე სიგიჟეს ჩადის, ახალი არ არის. ახლა კი, როგორც იქნა, დაეწია CGI-ტექნოლოგიები მის ტვინს და ნამდვილად არაჩვეულებრივი სამყარო შექმნეს. იმას არ ვამბობ, რომ stop-motion ანიმაციით ნაკლები ვიზუალური ზეიმის მოწყობა შეიძლება, უბრალოდ, ამ ფილმში უზარმაზარი დოზით გამოყენებული კომპიუტერული გრაფიკის ყოველი ბაიტი ასი პროცენტითაა გამართლებული! :)

ას-წუთიანი ფილმის ყოველი ცალკე აღებული კადრი, უკვე გამზადებული ილუსტრაცია ან პოსტერია, მოკროპვაც რომ არ ჭირდება, ისეთი :) ანიმაციის ხარისხზე არაფერს ვამბობ — ბეწვის და მტვრის დეტალიზაციით დღეს ვეღარავის გააკვირვებ, მაგრამ ყველაფერი დანარჩენი — პეიზაჟები, ფონები, პერსონაჟები, მათი კოსტუმები, მთელი საოცრებათა სამყარო — უბრალოდ გენიალურია! და მე მაინც არ მჯერა, რომ ამ ყველაფრის შექმნა ფხიზელ გონებაზეა შესაძლებელი :D

მსახიობები — ტრადიციულად :)

ჰელენა ბონამ კარტერი — განსაკუთრებით! არანორმალურად მაგარია Red Queen-ის როლში! შეიძლება მისი ერთ-ერთი საუკეთესო როლიც კია. ჯონი დეპს ძალიან მოუხდა Mad Hatter-ობა :) მაგრამ, არაფერი განსაკუთრებული არ ჩაუდენია. ჩვეულებრივი, ჯონიდეპისეული კომიკ-ტრაგიკული პერსონაჟი შექმნა, ოღონდ — ორმაგი ზომის თვალებით.
მია ვაშიკოვსკათი კი ვერ აღვფრთოვანდი. მიუხედავად იმისა, რომ ვიზუალურად მომწონდა ალისასთვის. მარილი აკლდა, თან ბლომად. ენ ჰეთევეი უბრალოდ ლამაზი იყო… :D
დანარჩენი კი თითქმის ყველა voice-over იყო. მიუხედავად იმისა, რომ რუსული დუბლირება ტრადიციულად უმაღლესი დონის იყო, მაინც ერთი სული მაქვს ორიგინალს როდის ვნახავ (და მოვისმენ) :) განსაკუთრებით, ალან რიკმანის Blue Caterpillar და სტივენ ფრაის Cheshire Cat მაინტერესებს :D

ჰო, დენი ელფმანზე ვარ ნაწყენი :( დაიცალა ალბათ ეს კაცი. რაღაც უფრო „epic“ საუნდტრეკს ველოდი, რომ ამ ფილმისთვის შექმნიდა. ცუდი ნამდვილად არ არის, მაგრამ არა ისეთი, როგორიც უნდა ყოფილიყო ასეთი ვიზუალისთვის… აი, თავად მოუსმინეთ.

ახლა კი, სცენარის შესახებ… ძალიან სუსტი იყო.

ალბათ იცით, რომ ეს ფილმი ქეროლის ორიგინალი ნოველის ერთგვარი გაგრძელებაა… აქ უკვე ალისა 19 წლის გოგოა, რომელსაც კურდღლის სოროში პირველი მოხვედრის დღიდან აწუხებს ღამის კოშმარები და თითქმის დავიწყებული აქვს ეს მოგზაურობა. თავისი იძულებითი ნიშნობის დღეს კი, იგი მეორედ გაყვება საათიან კურდღელს, მეორედ ჩავარდება სოროში, მეორედ ჩაიდებს პირში ყველაფერს, რასაც „დამლიე“ ან „შემჭამე“ აწერია და მეორედ შეაბიჯებს (ბარტონის) საოცრებათა სამყაროში :)

მთელი ისტორია წარმოუდგენლად მარტივია:
საოცრებათა სამყაროს მმართველობა ხელში წითელმა დედოფალმა ჩაიგდო. ყველა უბედურია. და ყველა ელოდება დღეს, როცა მათ ალისა ეწვევა და, წინასწარმეტყველების მიხედვით, Jabberwocky-ს შეებრძოლება. ალისაც ბრუნდება, გადალახავს მრავალ წინააღმდეგობას, დაამარცხებს Jabberwocky-ს და დედოფლის გვირგვინს კვლავ თეთრ დედოფალს დაუბრუნებს…

და ბოდიშიც არ მაქვს მოსახდელი სპოილერებისთვის. იმიტომ რომ ეს სპოილერი არ არის :D მართლაც და, სულ ეს არის მთელი ამ ვიზუალური შედევრის story. არანაირი სასპენსი, არანაირი მოულოდნელობა და storyline twist-ები, არც სითბო, არც გულის აჩუყება, არც ალისას პერსონაჟის რამენაირი განვითარება…

მოკლედ, ყველაფერს ველოდი, მაგრამ ასეთ სცენარს — ნამდვილად არა.
როდესაც თავიდან გავიგე, რომ ალისას ეს ეკრანიზაცია შეცვლილი სიუჟეტით იქნებოდა, არ გამკვირვებია. მეგონა, ბარტონი რაღაც თავისებურს იზამდა! ან „ბიტლჯუსურს“, ან „ედ ვუდურს“, ან „ედვარდურს“… :) რაღაც მიზანი ხომ უნდა ქონოდა ასეთ გადაწყვეტილებას სიქველის გადაღების შესახებ? მაგრამ, როგორც დავასკვენი, ახალი სცენარის ერთადერთი მიზანი ტრადიციული ბატალური სცენის არსებობა და რაც შეიძლება მეტი ჯონი დეპი იყო :(

ფილმი მოსაწყენი ნამდვილად არ არის. ბევრი ძალიან სასაცილო დიალოგი და ფრაზაა. განსაკუთრებით, ჩემი ფავორიტი Cheshire Cat-სგან :)) მაგრამ საბოლოო ჯამში, ზოგადი ისტორია და განვითარება, საოცრად ბრტყელი, არაფრისმთქმელი და შაბლონური გამოვიდა… :(
რისი ბრალია, ნამდვილად არ ვიცი. შეიძლება, დისნეი ჩაერია ზედმეტად (სცენარის ავტორი დისნეის „სტაჟიანი“ ლინდა ვულვერტონია, Beauty and the Beast-ის და The Lion King-ის სცენარისტი). ან, შეიძლება, ბარტონი ზედმეტად გადაყვა ვიზუალურ მხარეს (და ტყუილად სულაც არა)… მოკლედ, სცენარმა ძალიან გამიცრუა იმედები. და თქვენც გირჩევთ, მაინცდამაინც დიდი მოლოდინით ნუ შეხვალთ კინოში. :)

მაააგრამ :))
ნებისმიერ შემთხვევაში, ეს არის must-see ფილმი ყველა ასაკის ადამიანისთვის! და აუცილებლად, აუცილებლად დიდ ეკრანზე, სამ განზომილებაში სანახავი! სულ რომ bluray-rip ხარისხით დაიდოს დღესვე რომელიმე ქართულ ვარეზნიკზე და სახლში Philips Cinema 21:9 გედგათ მონიტორად, მაინც დანაშაულია კინოში არ-ნახვა! :)
ნამდვილად დაუვიწყარი სანახაობაა, რომელიც აუცილებლად უნდა გამოცადოთ :) ყველაზე გიჟური ვიზუალის ზეიმი და ყოველი დეტალის სიყვარულით შექმნილი საოცრებათა სამყარო, უკვე დღეიდან — კინო „ამირანში“ :)

რომ ნახავთ, მიმიკომენტეთ თუ არ დაგავიწყდებათ. ეგებ მე ვერ ჩავწვდი სცენარის ღრმა წიაღსვლებს… და სანახაობით აღფრთოვანებებიც აქვე შეგიძლიათ დაწეროთ, ნუ მოგერიდებათ :))

როგორ უნდა მოახერხო, რომ თუთბერიძეზე გამაღიზიანებლად გამოჩნდე?
როგორ უნდა მოახერხო, რომ თუთბერიძეს უნიჭო დემაგოგის ტიტული ცხვირწინ აახიო?
როგორ უნდა მოახერხო, რომ თუთბერიძე შენს გვერდით ათჯერ უფრო ადეკვატურ ადამიანად გამოაჩინო?

გაოგნებული ვარ :)) ვერ ვხვდები, როგორ მოახერხეს ეს ნანკამ, დუდუმ და მთელმა კოლექტივმა :))

საყვარელი ეპიზოდი #1:

კითხვა: როგორ ფიქრობთ, სკანდალური განცხადებების გარეშე ხალხს მალე დაავიწყდებით?
თეა: დიახ.
დეტექტორი: სიმართლეა.
ნანკა: ესეიგი, თქვენთვის სკანდალი უმნიშვნელოვანესია.
თეა: არა, ეს მე არ მითქვამს, მე ვთქვი, რომ სკანდალის გარეშე ხალხი ყველაფერს მალე ივიწყებს…
ნანკა: აჰა, გამოდის, რომ თქვენთვის ხალხის მიერ თქვენი დავიწყება ტრაგიკულია…
თეა: არა, მე ვამბობ, რომ [...ვრცელი კომენტარი]
[ბოლო ორი ხაზის 3-ჯერ გამეორება]

არა, როგორ დავიჯერო, რომ ნანკას მოსმენილი წინადადების ელემენტარული ანალიზის უნარი არ გააჩნია? :)) მაგრამ ისიც როგორ დავიჯერო, რომ ასე ღიად დაუნური გათამაშება იყო საზოგადოების ასეთივე დაუნ ნაწილზე მიმართული?

საყვარელი ეპიზოდი #2:

ნანკა: მიუხედავად ყველაფრისა, ის მაინც თქვენი სულიერი მამაა…
[ფონად აპლოდისმენტები]

არ ვიცი გადაცემის კონკრეტული მიზანი რა იყო. მაგრამ შედეგი ასეთია:

• მართლმადიდებელ მშობელთა კავშირი (სავარაუდოდ) ბედნიერია და „სიმართლის დროს“ აღარ დახურავს;
• ნანკა „ქართველი დედების სასურველ სარძლოთა ტოპ-ათეულის“ ახალი ლიდერია;
• ნანკამ უკვე დაიმსახურა შეძახილები „აუ ნანკა ჯიგარია რა ჩახადა იმ ბოზ თუთბერიძეს!“;
• საზოგადოებას აღარ ახსოვს ამ უკანასკნელის უკანასკნელი როლი „მიუღებელ“ ფილმში;
• გაირკვა, რომ თუთბერიძესთვის სკანდალი სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია;
• გაირკვა, რომ თუთბერიძესთვის მშობლები არ წარმოადგენენ ავტორიტეტს;
• დამტკიცდა, რომ თუთბერიძე სატანაა.

მე კი ჩემთვის გავარკვიე, რომ:

• ნანკას მიმართ ჩემი მრავალწლიანი სიყვარული დასამარდა :(
• გიორგი არველაძე არის მორწმუნე მართლმადიდებელი;
• თეა თუთბერიძე არ არის ქალიშვილი.

არ ჯობდა, ვა-ბანკისთვის მეყურებინა? :(

P.S. დიარ მისტერ ობამა, მისის მერკელ, მისტერ სარკოზი, მისტერ ენიუან! ფლიზ თეიქ მი ფრომ ზის ქანთრი! აი ემ თუ იანგ თუ დაი ჰია! :(

უბრალოდ გენიალურია :))

ჩეთრულეტი - ეს ახალი საიტია, რომელიც 17 წლის რუსმა სტუდენტმა შექმნა. ვინ იფიქრებდა, რომ ვებკამერით და ფლეშით კიდევ იყო დარჩენილი რაიმე ინოვაციური იდეა. ამ საიტის პრინციპი კი ძალიან მარტივია:

შედიხართ ჩეთრულეტზე, ავტომატურად აქტიურდება თქვენი ვებკამერა და ავტომატურად უკავშირდებით შემთხვევით შერჩეულ სხვა მომხმარებელს. ის ხედავს თქვენ კამერას, თქვენ - მისას. მსოფლიოს სხვადასხვა წერტილში მყოფი ორი ადამიანი მომენტალურად, რენდომულად ხვდება პირისპირ :)) ახლა კი ორივეს გაქვთ არჩევანი - შეგიძლიათ დაელაპარაკოთ ერთმანეთს (ხმით ან ჩეთით) ან დააჭიროთ ღილაკს Next და დაუკავშირდეთ შემდეგ ადამიანს.

საიტმა გენიალურად მოახერხა, დრომოჭმული და არახალი ელემენტებისგან - ინტერნეტი, ჩეთი, მყისიერი შეტყობინებები და ვიდეო-ზარები - შეექმნა სრულიად ახალი მიმდინარეობა სოციალურ ვებში. პროექტი სულ რამდენიმე თვეა, რაც არსებობს. თუმცა, უზარმაზარი ტემპებით იზრდება და მასზე უკვე ნიუ-იორკ მეგეზინიც წერს. მთელ ინტერნეტს ვირუსულად მოედო ჩეთრულეტში გადაღებული ვიდეოები, სკრინშოტები და სხვადასხვა prank-ები.

სულ რაღაც 40 წუთია რაც ეს საიტი ვიპოვე და ვერ ვწყდები :D საოცრად ჩამთრევი რამეა. ნამდვილად ვერ ვიფიქრებდი, თუ ჩემნაირ „სტაჟიან“ იუზერზე ამხელა ეფექტს მოახდენდა ახალი საიტი :)) ვუერთდები ბევრის მოსაზრებას და თავს ვდებ, რომ YouTube-ის შემდეგ ასეთი გასართობი პროექტი მსოფლიო ინტერნეტს არ ღირსებია :))

მოკლედ, სიტყვებით მაინც შეუძლებელია ახსნა. ახლავე ჩართეთ ვებკამერა და შეუერთდით ჩეთრულეტის არმიას :D ამჟამად ხაზზე 24 ათასზე მეტი მომხმარებელია! და ამ ხალხში იგულისხმება ყველაზე არანორმალური, ავადმყოფი ან ყველაზე სასაცილო და მხიარული ადამიანებიც :D

აი ერთი ვირუსული ვიდეო, თუ რა რეაქცია აქვთ სხვადასხვა ჩეთრულეტელებს ცალი (ანატომიური) კვერცხის დანახვაზე :D

ბოლოს კი, გირჩევთ გახდეთ ამ ადამიანის ფოლოვერი, რომელიც სწორედ მსგავსი ვიდეოების წარმოებით და შეგროვებითაა დაკავებული :D
http://twitter.com/chatrouletteguy

UPDATE:
ერთ საათიანი ჩეთრულეტობანას შემდეგ, სტატისტიკა ასეთია.
დაახლოებით 200 ჩეთ-პარტნიორიდან:

• 100-ს უნდა ძუძუები:

  

• 50 - მასტურბირებს:

  

• 48 - დაბოლილია და მაგინებს:

  

• და 2 მათგანი მისამძიმრებს „that olympic guy“-ს დაღუპვას.

God I LOVE social web! :))

ალბათ ყველას გინახავთ მინიმუმ ერთი ისეთი ფილმი, ან წაგიკითხავთ ერთი ნოველა მაინც, რომელშიც ორგანოს დონაციის თემაა გაჟღერებული. აი ის, ყელში ამოსული სიუჟეტური ხაზი — რომელიმე პერსონაჟი მძიმედ ავადაა, სასწრაფოდ ესაჭიროება ახალი გული (ან თირკმელი, ან ღვიძლი…), მისი არცერთი ნათესავი არ არის თავსებადი და ა.შ. და ა.შ.

არ ვიცი, ზუსტად რა არის ამ თემის ასეთი პოპულარობის მიზეზი. შეიძლება, ეს უბრალოდ სცენარისტთა ამოწურული ფანტაზიის შედეგია, მაგრამ შეიძლება — მიზანმიმართული აქცია, რომლის ფუნქციაც მსგავსი საშინელი მომენტის დეტალების ფართო მასებისთვის გაცნობა და იმის ნათლად ჩვენებაა, რომ ტრანსპლანტაციის საჭიროების წინაშე ნებისმიერი ჩვენთაგანი შეიძლება დადგეს. ჩემი ეს პოსტიც მსგავსი ფუნქციის იქნება. და ამით მინდა ერთგვარი მინი-აქცია დავიწყოთ, ქართულ ინტერნეტში მაინც :)

გადაიკითხეთ ეს პოსტი და თუ გადაწყვეტთ დონორობას, გადააწყვეტინეთ თქვენს ნაცნობებსაც, დაწერეთ ამის შესახებ საკუთარ ბლოგშიც, დაიყენეთ სტატუსი ფეისბუქში, ტვიტერში, თუნდაც “ოდნოებზე”. :D
და თუ არ გადაწყვეტთ დონორობას — მიზეზი დამიწერეთ კომენტარებში, რეალურად მაინტერესებს, რატომ შეიძლება შეიკავო თავი ამ მოქმედებისგან :)

მე 4 თვის წინ ჩავერთე გვამური დონაციის ქართულ პროგრამაში. (ჩემი ბლოგი რომ ოპერატიულობით მაინცდამაინც არ გამოირჩევა, გეცოდინებათ, ამიტომ, მხოლოდ ახლა რომ ვწერ ამის შესახებ, არ შეიმჩნიოთ). ასეთი პროგრამის მოძებნის იდეა ალბათ ერთი წლის წინ გამიჩნდა, House-ის ან Grey’s Anatomy-ს რომელიმე გულისამაჩუყებელი სერიის ნახვის შემდეგ (ძალიან გავსენტიმენტალურდი ამ ბოლო დროს :D)
მას შემდეგ, პერიოდულად მახსენდებოდა ხოლმე და ვცდილობდი მეპოვა ორგანიზაცია, რომელიც ამ საქმით იქნებოდა დაკავებული, მაგრამ უშედეგოდ. და ბოლოს, ერთმა ნაცნობმა ქირურგმა მიმასწავლა „საქართველოს ტრანსპლანტოლოგთა ასოციაცია“. ყველა სახის ინფორმაცია, რაც მაინტერესებდა უკვე ვიცოდი, ამიტომ მისვლიდან ერთ კვირაში ასოციაციის დონორის ბარათის ამაყი მფლობელი გავხდი :)

როგორც გაირკვა, ეს ასოციაცია საქართველოში უკვე 13 წელია რაც არსებობს. ბოლო რამდენიმე წელიწადია კი, მათ აქვთ “ორგანოს ან ქსოვილის დონორთა რეგისტრატურა”. ამ პროგრამაში ჩართვა უფასო და ნებაყოფლობითია.

ახლა კი, ზოგადად, რას გულისხმობს გვამური დონაცია?
გვამური დონაცია არის პროგრამა, რომელში ჩართული ადამიანებიც ადასტურებენ, რომ გარდაცვალების შემდეგ, მათი ორგანოები შეიძლება გამოყენებულ იქნას ტრანსპლანტაციისთვის. უფრო მარტივად: გაწევრიანებით თანხმობას აცხადებთ, რომ თქვენი დაღუპვის შემთხვევაში, თუ რომელიმე ორგანო ან ქსოვილი ვარგისი იქნება გადანერგვისთვის, გამოიყენონ იგი სხვა ადამიანის სიცოცხლის შენარჩუნებისთვის.

რეალურად, იმდენად ცხადი გადაწყვეტილებაა, რომ ფიქრი არც უნდა ჭირდებოდეს. გარდაცვალების შემდეგ გეძლევათ შანსი, რომ გააკეთოთ უკანასკნელი კეთილი საქმე — გადაარჩინოთ მომაკვდავი ადამიანი, რომელსაც სჭირდება თქვენი ორგანო! ორგანო, რომელიც თქვენ, ძალიან ვწუხვარ, მაგრამ აღარაფერში გარგიათ :)
თუმცა, მიუხედავად ამისა, დონორად გახდომამდე მაინც არსებობს რაღაც შეკითხვები. ახლა შევეცდები იმ კითხვებს ვუპასუხო, რომლებიც პირადად მე დამებადა და მათაც, რომლებიც ჩემმა ნაცნობებმა დამისვეს ამ ამბის გაგების შემდეგ, ბევრი მათგანი დღემდე რომ უცხოპლანეტელივით მიყურებს :))

მიუხედავად პროგრამაში ჩართვით დასტურისა, გარდაცვალების შემთხვევაში, ორგანოს დონაციაზე საბოლოო თანხმობა მაინც თქვენმა მშობელმა (მეუღლემ, დამ, ძმამ, შვილმა…) უნდა გასცეს. ცხადია, რომ ასეთ მომენტში მსგავსი გადაწყვეტილების მიღება ნებისმიერი ადამიანისთვის ურთულესი იქნება, მაგრამ ამას მეორე მხარეც აქვს — რატომღაც ვფიქრობ, მომავალში იმის გაცნობიერება, რომ შენი ახლობელი ადამიანის დაღუპვამ სხვის ახლობელს სიცოცხლე აჩუქა, საკმაოდ მნიშვნელოვანი ნათელი წერტილი იქნება ამ ტრაგედიაში.

რეგისტრაციის დროს თქვენ შეგიძლიათ აირჩიოთ, თუ რომელი ორგანოს ან ქსოვილის დონაციაზე ხართ თანახმა. შეგიძლიათ აირჩიოთ ყველა, ერთ-ერთი ან რამდენიმე. სია ასე გამოიყურება: თირკმელი, პანკრეასი, ღვიძლი, ფილტვები, ნაწლავი, გული, კანი, ვენები, ძვალი, გულის სარქველები და თვალის რქოვანა.

დონორობა არის უფასო. რეგისტრაციისთვის არც თქვენ გადაგიხდით ვინმე თანხას. ეს წმინდაწყლის ალტრუისტული ქმედებაა :)

სხეულის ორგანოს დონაციისთვის მომზადება იწყება მხოლოდ გარდაცვალების შემდეგ. “გარდაცვალებაში” იგულისხმება ტვინის კლინიკურად დაფიქსირებული სიკვდილი.

დონორთა პროგრამის სია კონფიდენციალური დოკუმენტია. თუ თავად არ გაახმაურებთ ამ ფაქტს, ვერავინ გაიგებს, ვინ არის ამ პროგრამის მონაწილე. რეგისტრაციის დროს არ უთითებთ თქვენს სისხლის ჯგუფს და სხვა ფიზიოლოგიურ მონაცემებს. კონკრეტულ ავადმყოფთან თქვენი ორგანოების თავსებადობის შემოწმება ხდება მხოლოდ გარდაცვალების შემდეგ! ასერომ, მომაკვდავის სასოწარკვეთილი ახლობელი არ დაიქირავებს მკვლელს თქვენს მოსაკლავად (ჩემი ერთი ნაცნობის ვერსია :D).

მართლმადიდებლური ქრისტიანული ეკლესია არ ეწინააღმდეგება გვამურ დონაციას. ზოგი მოძღვრის აზრით, ერთადერთი მიუღებელი, რაც ამ ქმედებას თან ახლავს არის ის, რომ ავადმყოფი შედის ცოდვაში, რადგან ბუნებრივად ოცნებობს ადამიანის სიკვდილზე, ორგანოს ლოდინისას. (გადარჩეს და გადავიტანთ ამას როგორმე :))

პროგრამიდან ამორეგისტრირება ნებისმიერ დროს არის შესაძლებელი. ასერომ, თუ მომავალში (რატომღაც) აზრს შეიცვლით, თავისუფლად შეგიძლიათ ამოშალოთ საკუთარი თავი სიიდან. (მთავარია, მოასწროთ :))

ჰო, მემგონი სულ ეს იყო… თუ კიდევ რამე კითხვა გაგიჩნდებათ, მომწერეთ ქვევით. ან, უმჯობესია, პირდაპირ მიმართოთ ტრანსპლანტოლოგთა ასოციაციას. აქვე არის შესაძლებელი რეგისტრაციის გავლაც. აი საკონტაქტო ინფორმაცია:

საქართველოს ტრანსპლანტოლოგთა ასოციაციის საინფორმაციო ბანკი
თბილისი, წინანდლის 9, მეტრო „300 არაგველთან“ (ქალაქის I კლინიკური
საავადმყოფოს ტერიტორია, ცენტრალური მიმღების შენობის II სართული,
ზოგადქურურგიული კლინიკის ბაზა).
ტელეფონი: 77-18-19

ასოციაციას ვებსაიტიც აქვს, მაგრამ ჯერ ცუდად ფუნქციონირებს, როგორც ვიცი, ახალი საიტი უახლოეს მომავალში გაეშვება, სადაც ონლაინშივე იქნება შესაძლებელი რეგისტრაციაზე მოთხოვნის გაგზავნა.

მანამდე კი, ნუ დაგეზარებათ, მიაკითხეთ ოფისში და გაიარეთ რეგისტრაცია. მიეცით შანსი სხვასაც, რომ იცოცხლოს. :) და, შეძლებისდაგვარად გაავრცელეთ ინფორმაცია. თუნდაც, ფეისბუქის ამ გვერდით.

აუცილებლად არის საჭირო მაქსიმალურად ბევრი ადამიანის ყურადღების მიქცევა.

იმის მიხვედრა, თუ ამჟამად რამდენი პიროვნებაა რეგისტრირებული ამ პროგრამაში, ჩემი ბარათის ნომრის მიხედვითაც შეიძლება… :(

ამ ბლოგზე პირადულს არასოდეს არაფერს ვწერ ხოლმე… ვცდილობ, არ იყოს მოსაწყენი აქაურობა, გადატენილი ჩემი ცხოვრების ყოველდღიური დეტალებით. ასეთი ინფორმაციის გავრცელების ფუნქციას ფეისბუკის სტატუსები ითავსებს მშვენივრად. აქ კი, „მუზის“ არ-ქონის გამო პერიოდულად to-do list-ების ჩამოწერას მირჩევნია ორ თვეში ერთხელ დავწერო ხოლმე რამე აზრიანი…

მაგრამ…
მაგრამ ვეღარ ვითმენ. ამომასხა. და აქაც უნდა ვთქვა ეს!..

მიყვარს და მენატრება! საშინლად მენატრება!

თითქოს არაფერი… ვცდილობ, რომ არ შემეტყოს.
მხიარული და ბედნიერი ვარ 24/7.

ვიძახი, საერთოდ არ მადარდებს. აღარც კი მახსენდება-მეთქი.

ნეტავ, მართლა ასე იყოს. შინაგანად მკვდარი ვარ.

რამდენი თვეა უკვე არ მინახავს…
არ შევხებივარ…
არ მიგრძვნია მისი სითბო ტუჩებზე…

როგორ არ მადარდებს! და როგორ არ მახსენდება!

თავიდანვე, ნელნელა ვგრძნობდი, როგორ ვეჩვეოდი.
როგორ ხდებოდა ჩემი ცხოვრების განუყოფელი ნაწილი.
და, საკუთარი თავის მიკვირდა. არასოდეს ვყოფილვარ ასე დამოკიდებული.
თუმცა, მაინც ბედნიერი ვიყავი. ყველაზე ბედნიერი.
უკვე მიზანი მქონდა არსებობის. აზრი ქონდა ყოველ დღეს და წუთს…

ახლა კი, შავ-თეთრად ვხედავ ყველაფერს. ყოველი დღე ერთფეროვანი და გულისამრევია.
მხოლოდ სხვა ვინმეს ხელში თუ მოვკრავ ხოლმე ხანდახან შურიან თვალს…
ან, ძველ ფოტოებში…

არანორმალურად მენატრება.
მენატრება ჩაძინებამდე და გაღვიძებისას.
მენატრება ტაქსში ჯდომისას და შხაპის მიღებისას.
მენატრება ლანჩის მირთმევისას და სიგარეტის მოწევისას.
მენატრება ლიფტის ლოდინისას და ქუჩაში ბოდიალისას.
მენატრება სულ. ყველგან. 24/7.

პირველად ალბათ ბავშვი ვიყავი, ტელევიზორში რომ ვნახე…
ბოლო რამდენიმე წელიწადი კი, მის გარეშე დღე არ გადიოდა…

არ ვიცი როდემდე გავძლებ ასე. არ ვიცი, სამუდამოა თუ არა ეს ყველაფერი.
კიდევ რამდენი? 6 თვე? 1 წელიწადი? მთელი ცხოვრება?
აქვს კი მნიშვნელობა დროს? როდესაც ვიცი, რომ ახლა ის ჩემს გვერდით ვერ იქნება!

ვბოდავ უკვე. არეულად ვწერ. თითები მებლანდება.
ან ამის წერას რა აზრი აქვს? ათჯერ წავშალე და გადავაადგილე აბზაცები…

ისღა დამრჩენია, გავიკეთო ვარდისფერი სათვალეები და დავარწმუნო საკუთარი თავი, რომ სულ ცოტაც, სუუულ ცოტაც…

სულ რაღაც 15-20 კილოგრამიც და…

მე ისევ მივალ რუსთაველზე! ან, მარჯანიშვილზე! თუნდაც სპორტის სასახლესთან!
მე ისევ შევძლებ მის ჩაკბეჩას!
ისევ გაადენს კრატუნს მჟავე კიტრი!
ისევ ძველებურად გადმოიღვრება კეტჩუპი კიდეებიდან!
და ისევ ისე შეებჟნება მდნარი ყველი კბილებს!..

მითხარით, რომ მალე მოვა ეს ნანატრი წამი!

Wait for me, Double Cheeseburger! <3
I'm on my way!!!

სტივ ჯობსი ვინ არის, მემგონი ყველამ იცის. არც ეფლის სექტანტი თაყვანისმცემელი ვარ და არც მისი დამაარსებლის სურათი მაქვს ჩამოკიდებული თავთან, მაგრამ მისტერ ჯობსი ჩემთვის უდაოდ დიდი ადამიანია. უმნიშვნელოვანესი ფიგურა, ვის გარეშე წარმოდგენაც კი მიჭირს, როგორი შეიძლებოდა ყოფილიყო თანამედროვე კომპიუტერი და ოპერაციული სისტემები :) ამის გარდა კი — მოაზროვნე პიროვნება, შესანიშნავი მარკეტოლოგი და უბრალოდ თავზეხელაღებული ჰიპი, რომლის ახირებებმა ბევრ სფეროში ეპოქა შექმნა.

2005 წელს სტივ ჯობსმა მისი ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი გამოსვლა წაიკითხა სტენფორდის უნივერსიტეტის სტუდენტებთან — სამი პატარა ისტორია საკუთარი ცხოვრებიდან, რომელიც ჩემზე, ყოველი მოსმენისას, ძალიან პოზიტიურ და გამომაცოცხლებელ ეფექტს ახდენს. :) ერთი-ორჯერ სერიოზულად დამეხმარა კიდეც რაღაც-რაღაცეებში და გემრიელად შემომილაწუნა, აი ისეთ ფოკუსგარე მომენტებში, ყველას რომ ქონია ;)

რამდენიმე დღის წინ კი, ამ გამოსვლის ვიდეოჩანაწერი ლინგვისტუსის ბლოგზე ვნახე და გამახსენდა, როგორ ვთარგმნე მისი ტექსტი ორი წლის წინ დროის მოკვლის მიზნით. :)) ძველ ვინჩესტერში ქექვამ შედეგი გამოიღო და აი ისიც — სტივ ჯობსის სამი ისტორია ქართულად. ტექსტის ბოლოში კი, შეგიძლიათ ვიდეო იხილოთ, ორიგინალში.

Bon Appétit. :)

* * *

ჩემთვის უდიდესი პატივია ვიყო დღეს აქ, მსოფლიოს ერთ-ერთი საუკეთესო უნივერსიტეტის გამოსაშვებ ცერემონიალზე. თუმცა, მე უმაღლესი არ დამიმთავრებია. სიმართლე რომ ვთქვა, დღემდე ასე ახლოს არც ვყოფილვარ უნივერსიტეტის დამთავრებასთან. დღეს მინდა სამი ისტორია მოგიყვეთ ჩემი ცხოვრებიდან. სულ ეს არის. დიდი არაფერი. უბრალოდ, სამი ამბავი.

პირველი ისტორია წერტილების შეერთებაზეა.

სწავლა Reed College-ში პირველი ექვსი თვის შემდეგ მივატოვე. მაგრამ, თავის საბოლოოდ დანებებამდე, კიდევ სადღაც 18 თვე მაინც დავდიოდი ლექციებზე. რატომ მივატოვე სწავლა?

ეს ჯერკიდევ ჩემ დაბადებამდე დაიწყო. ჩემმა ბიოლოგიურმა დედამ, ახალგაზრდა, გაუთხოვარმა სტუდენტმა, გადაწყვიტა გავეშვილებინე. მას გადაჭრით სურდა, რომ ჩემი ახალი მშობლები უმაღლესდამთავრებულები ყოფილიყვნენ. ასერომ, ყველაფერი შეთანხმებული იყო — მე დაბადებისთანავე იურისტი და მისი მეუღლე ამიყვანდნენ. მაგრამ, როგორც კი გამოვძვერი, ბოლო მომენტში გადაიფიქრეს ბიჭის აყვანა — გოგო უნდოდათ. ჩემ ახლანდელ მშობლებს კი, რომლებიც სიაში შემდეგ ნომრად იყვნენ, შუაღამისას დაურეკეს და კითხეს, „ბიჭი გვყავს და ხომ არ გინდათო?“ მათ კი უპასუხეს — „რათქმაუნდა!“ ბიოლოგიურმა დედამ მხოლოდ გვიან გაიგო, რომ ჩემ ახალ დედას სულაც არ ქონდა დამთავრებული უმაღლესი, ახალ მამას კი — არც სკოლა. რამდენიმე თვის მანძილზე იგი საბოლოო დოკუმენტების ხელმოწერაზე უარს ამბობდა, სანამ პირობა არ მიიღო ჩემი მშობლებისგან, რომ აუცილებლად ჩამაბარებინებდნენ ინსტიტუტში.

17 წლის შემდეგ მე მართლაც წავედი კოლეჯში. თუმცა, უნებლიედ ისეთი სასწავლებელი ავირჩიე, რომელში სწავლაც სტენფორდის ფასი ღირდა, ჩემი მშობლების თითქმის მთელი დანაზოგი კი — ჩემ მომზადებაში დაიხარჯა. ექვსი თვის შემდეგ მასში ვერანაირი ღირებულება ვერ დავინახე. ვერ ვხვდებოდი, რა მინდოდა ცხოვრებაში; და ვერც იმას ვხვდებოდი, ამის გარკვევაში ინსტიტუტი როგორ დამეხმარებოდა. ამისთვის კი მე იმ ფულს ვხარჯავდი, რომელსაც ჩემი მშობლები თითქმის მთელი ცხოვრება მიგროვებდნენ. ამიტომ, გადავწყვიტე სწავლისთვის თავი დამენებებინა და მქონოდა იმის რწმენა, რომ ეს სწორი ნაბიჯი იყო. იმ დროს ბევრჯერ შემშინებია, მაგრამ დღევანდელი გადმოსახედიდან — ეს ჩემი ერთ-ერთი საუკეთესო გადაწყვეტილება გახლდათ. სწავლის შეწყვეტის დღიდან, შემეძლო დავსწრებოდი მხოლოდ იმ ლექციებს, რომელიც მაინტერესებდა, და არა მათ, რომლებიც სავალდებულო იყო.

თუმცა, ყველაფერი ასე მარტივადაც არ ყოფილა. საერთო საცხოვრებელში საკუთარი ოთახი აღარ მქონდა, ამიტომ მეგობრების ოთახებში იატაკზე მეძინა, კოკა-კოლიც ბოთლებს 5 ცენტად ვაბარებდი, რომ საჭმლის ფული შემეგროვებინა; კვირაში ერთხელ კი, 10 კილომეტრზე მეტს ფეხით გავდიოდი ქალაქის მეორე ბოლომდე, რომ ინდურ ტაძარში უფასოდ მევახშმა. და მე მომწონდა ეს. უმეტესობა იმისა, რასაც ჩემი ცნობისმოყვარეობის თუ ინტუიციის გამო ცხოვრების მანძილზე შევჩეხებივარ, ადრე თუ გვიან უძვირფასესი მონაპოვარი გამხდარა. აი ერთი მაგალითი:

იმ პერიოდის Reed College-ში ქვეყნის ფარგლებში ალბათ კალიგრაფიის ერთ-ერთი საუკეთესო კურსი იკითხებოდა. მთელ კამპუსში ყოველა პოსტერი, ყოველი აბრა ყოველ კარებზე, უმშვენიერესი კალიგრაფიით იყო შესრულებული. რადგანაც სწავლისთვის თავი დანებებული მქონდა და თავისუფალი დროის სიმცირეს არ ვუჩიოდი, გადავწყვიტე მევლო ამ ლექციებზე და მესწავლა, როგორ გამეკეთებინა ასეთი წარწერები. სწორედ აქ ვისწავლე ყველაფერი შერი და სან-შერი შრიფტების, ასოთა სხვადასხვა კომბინაციას შორის სივრცის დარეგილურირების და, ზოგადად, კარგი ტიპოგრაფიის შესახებ. ეს იყო იმგვარად ლამაზი, ისტორიული და დახვეწილი, რომ მეცნიერებაც კი ვერ ახსნიდა. და მე საოცრად მოვიხიბლე.

თითქოს ამ ყველაფრიდან არაფერს უნდა ეთამაშა რამე სახის მნიშვნელოვანი როლი ჩემ ცხოვრებაში, მაგრამ ათი წლის შემდეგ, როდესაც ჩვენ მაკინტოშის პირველ კომპიუტერს ვქმნიდით, იგი უსაზღვროდ გამომადგა. და ჩვენ ეს მაკში ჩავდეთ. ეს იყო პირველი კომპიუტერი ულამაზესი ტიპოგრაფიით. მე რომ არ გამევლო ის ერთი კურსი ინსტიტუტში, მაკს არასოდეს ექნებოდა ამდენი შრიფტი, ასეთი ზუსტი კერნინგით. და რადგანაც ვინდოუსი მაკის ასლია, გამოდის, რომ არცერთ პერსონალურ კომპიუტერს არ ექნებოდა ეს ყველაფერი! სწავლისთვის რომ თავი არ დამენებებინა, ვერასოდეს მოვახერხებდი ამ კურსის გავლას და შესაძლოა, პერსონალურ კომპიუტერებს საერთოდ არ ქონოდათ დღევანდელის მსგავსი უნატიფესი ტიპოგრაფია. რათქმაუნდა, როდესაც ინსტიტუტში ვიყავი, წერტილების ამგვარად შეერთება შეუძლებელი იყო. მაგრამ ათი წლის შემდეგ, ყველაფერი ძალიან ნათლად გამოჩნდა.

კიდევ გავიმეორებ — წერტილებს მომავალში ყურებით ვერასოდეს შეაერთებთ; ეს მხოლოდ უკან მოხედვისასაა შესაძლებელი. ასერომ, უბრალოდ რწმენა უნდა გქონდეთ იმისა, რომ ეს წერტილები მომავალში რამენაირად აუცილებლად შეერთდება. უნდა გჯეროდეთ რაღაცის — თქვენი ჟინის, ბედისწერის, სიცოცხლის, კარმის, ნებისმიერი რამის. ამ პრინციპს ჩემთვის არასოდეს უღალატია; და მან ბევრჯერ შეცვალა ჩემი ცხოვრება.

ჩემი მეორე ისტორია სიყვარულსა და დანაკარგზეა.

მე გამიმართლა — ჩემი საყვარელი საქმე ცხოვრების ადრეულ პერიოდშივე ვიპოვე. მე და ვოზმა (სტივ ვოზნიაკი) ჩემი მშობლების გარაჟში ეფლი რომ წამოვიწყეთ, მხოლოდ 20 წლის ვიყავი. ჩვენ ბევრს ვმუშაობდით და ათ წელიწადში ორკაციანი გუნდი ორ მილიარდ დოლარიან კომპანიად გადაიქცა, 4 ათასზე მეტი თანამშრომლით. სანამ 30 წელი შემისრულდებოდა, ჩვენი საამაყო ქმნილება — მაკინტოში გამოვუშვით. და შემდეგ — გამაგდეს. როგორ უნდა გაგაგდონ შენი შექმნილი კომპანიიდან? ეფლი ნელ-ნელა იზრდებოდა და გადავწყვიტეთ დაგვექირავებინა ადამიანი, რომელსაც მაშინ ნიჭიერად ვთვლიდი, რათა კომპანიას ჩემთან ერთად გაძღოლოდა. პირველი ერთი წელი ყველაფერი კარგად მიდიოდა. მაგრამ თანდათანობით ჩვენი ხედვები ერთმანეთს დაშორდა და ბოლოს, უთანხმოება მოგვივიდა. დირექტორთა საბჭომ მისი მხარი დაიჭირა და 30 წლის ასაკში, საკმაოდ სკანდალურად, მე უმუშევრად დავრჩი. ყველაფერი გაქრა, რაზეც მთელი ჩემი ზრდასრული ცხოვრება იყო ორიენტირებული. განადგურებული ვიყავი.

რამდენიმე თვე ნამდვილად არ ვიცოდი, რა უნდა მექნა. საშინელი გრძნობა მქონდა, თითქოს წინა თაობის ყველა ბიზნესმენს გავურუე იმედი, თითქოს ესტაფეტაზე ალამი დამივარდა, როცა მაწვდიდნენ. შევხვდი დეივიდ პაკარდსა და რობ ნოისს, შევეცადე ბოდიში მომეხადა ჩემი საქციელისთვის. ჩემი ჩავარდნის ამბავი მომენტალურად გავრცელდა და სილიკონის ველიდან გაქცევაზეც კი ვფიქრობდი. მაგრამ, ნელ-ნელა მოვიდა ჩემამდე, რომ ჯერკიდევ მიყვარდა ჩემი საქმე. ეფლში განვითარებულ მოვლენებს ეს ოდნავადაც კი არ შეეცვალა. ზურგი მაქციეს, მაგრამ მე მაინც შეყვარებული ვიყავი. ამიტომ, გადავწყვიტე ყველაფერი თავიდან დამეწყო.

მაშინ მე ამას ვერ ვხედავდი, მაგრამ როგორც გაირკვა, ეფლიდან გათავისუფლება საუკეთესო იყო, რაც შეიძლებოდა დამმართნოდა. წარმატებულობის სიმძიმე კვლავ დამწყებად, ყველაფერში ნაკლებად დარწმუნებულად ყოფნის სიმსუბუქემ შეცვალა. ამან საშუალება მომცა, ჩემი ცხოვრების შემოქმედებითად ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული პერიოდი დამეწყო.

მომდევნო ხუთ წელიწადში მე დავაარსე კომპანია სახელად ნექსტი, კიდევ ერთი კომპანია — პიქსარი და შემიყვარდა არაჩვეულებრივი მანდილოსანი, რომელიც ჩემი ცხოვრების ნაწილი გახდა. პიქსარმა ისტორიაში პირველი სრულმეტრაჟიანი ფილმი შექმნა კომპიუტერული ანიმაციის გამოყენებით და დღეს იგი მსოფლიოს ყველაზე წარმატებული ანიმაციური სტუდიაა. მოვლენათა სასწაულებრივი შემობრუნებით, ეფლმა ნექსტი შეიძინა, მე დავბრუნდი ეფლში და ის ტექნოლოგიები, რომლებიც ნექსტში შევიმუშავეთ, ეფლის დღევანდელი რენესანსის საფუძველია. ლორენს და მე კი, არაჩვეულებრივი ოჯახი გვაქვს.

დარწმუნებული ვარ, რომ ამ ამბებიდან არცერთი მოხდებოდა, ეფლს რომ არ გავეთავისუფლებინე. წამალს საშინელი გემო ქონდა, მაგრამ, როგორც ჩანს, ნამდვილად არგო პაციენტს. ზოგჯერ ცხოვრება თავში აგურს წამოგარტყამს ხოლმე, თუმცა რწმენა არ უნდა დაკარგო. ერთადერთი, რაც მე უკან დახევის საშუალებას არ მაძლევდა, საქმის სიყვარული იყო. თქვენც უნდა იპოვოთ სიყვარულის ობიექტი. და ეს ჭეშმარიტია როგორც საქმისთვის, ისე — საყვარელი ადამიანებისთვისაც. საქმე ცხოვრების დიდ ნაწილს მოიცავს; და მხოლოდ იმ შემთხვევაში იქნებით სრულად კმაყოფილი, თუ დაკავდებით იმით, რაც თქვენი აზრით დიდებულია. ეს კი ის საქმეა, რომელიც გიყვართ. ასერომ, თუ ჯერკიდევ არ გიპოვიათ მსგავსი, განაგრძეთ ძიება. ნუ გაჩერდებით. აუცილებლად იგრძნობთ აღმოჩენისას. და ესეც, როგორც ყველა დიდებული ურთიერთობა, წლებთან ერთად სულ უფრო და უფრო სასიამოვნო ხდება. ასერომ, ეძებეთ, სანამ არ იპოვით. ნუ დანებდებით.

ჩემი მესამე ისტორია — სიკვდილზეა.

17-ის რომ ვიყავი, ერთი ციტატა წავიკითხე, რომელიც დაახლოებით ასე ჟღერდა: „თუ ყოველ დღეს ისე გაატარებ, თითქოს ეს დღე უკანასკნელია, ადრე თუ გვიან აუცილებლად სწორი იქნები.“ მან ჩემზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა და მას შემდეგ, 33 წელიწადია, ყოველ დილით სარკეში ვიხედები და საკუთარ თავს ვეკითხები: „დღეს რომ ჩემი ბოლო დღე იყოს, მომინდებოდა იმის გაკეთება, რასაც დღეს ვაპირებ?“ და როდესაც ამ კითხვას მიყოლებით ბევრი დღის მანძილზე აქვს უარყოფითი პასუხი, ვხვდები, რომ რამე უნდა შევცვალო.

ცხოვრებაში მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებების მიღებისას ყველაზე კარგად სწორედ იმის გახსენება მეხმარებოდა, რომ შესაძლოა მალე მოვმკვარიყავი. რადგანაც თითქმის ყველაფერი — სხვების აზრი, მთელი ჩემი სიამაყე, მარცხის ან წარუმატებლობის შიში — ყველაფერი ეს მომენტალურად ქრება სიკვდილის პირისპირ და რჩება მხოლოდ ის, რაც ჭეშმარიტად მნიშვნელოვანია. სიკვდილის არ-დავიწყება ჩემთვის ცნობილი საუკეთესო გზაა ფიქრების მოსაშორებლად იმის შესახებ, რომ რამე გაქვს დასაკარგი. შენ უკვე შიშველი ხარ. არ არსებობს მიზეზი, რის გამოც შეიძლება გულისთქმას არ მიჰყვე.

დაახლოებით ერთი წლის წინ კიბოს დიაგნოზი დამისვეს. გამოკვლევა დილის რვის ნახევარზე ჩამიტარეს და მან ნათლად აჩვენა სიმსივნე კუჭქვეშა ჯირკვალზე. მაშინ ისიც კი არ ვიცოდი, კუჭქვეშა ჯირკვალი რა იყო. ექიმებმა თითქმის დარწმუნებით მითხრეს, რომ ეს კიბო უკურნებელი იყო და რომ სიცოცხლე სამიდან ექვს თვემდე მქონდა დარჩენილი. ექიმმა მირჩია, სახლში წავსულიყავი და საქმეები მომეგვარებინა, რაც, მათ ენაზე, სიკვდილისთვის მზადებას ნიშნავდა. ეს ნიშნავს მოასწრო და რამდენიმე თვეში შვილებს უთხრა ყველაფერი, რის სათქმელადაც გეგონა, კიდევ ათი წელი მაინც გექნებოდა. ეს ნიშნავს დარწმუნდე, რომ ყველაფერი მოგვარებულია, რათა განშორება მაქსიმალურად უმტკივნეულო იყოს ოჯახისთვის. ეს ნიშნავს, რომ ყველას უნდა დაემშვიდობო.

მთელი დღე ამ დიაგნოზით გავატარე. საღამოს კი, ბიოფსია ჩამიტარეს, ყელში ჩამთხარეს ენდოსკოპი, ჩავიდნენ ჩემ კუჭში და ნაწლავებში, შემირჭვეს ნემსი კუჭქვეშა ჯირკვალში და კიბოს რამდენიმე უჯრედი ამოიტანეს. მე გათიშული ვიყავი, მაგრამ ჩემმა მეუღლემ მომიყვა, როდესაც ექიმებმა უჯრედები მიკროსკოპში დაათვალიერეს, ცრემლები წასკდათო. მათ ტირილი დაიწყეს, რადგან აღმოჩნდა, რომ კუჭქვეშა ჯირკვლის უიშვიათესი ტიპის კიბო მჭირდა, რომელიც ოპერაციით იკურნებოდა. ოპერაცია გამიკეთეს და ახლა კარგად ვარ.

ასე ახლოს სიკვდილთან არასოდეს ვყოფილვარ. და იმედს ვიტოვებ, რომ კიდევ რამდენიმე ათწლეულიც არ ვიქნები. ახლა, როდესაც ეს ყველაფერი გამოვიარე, შემიძლია კიდევ უფრო მეტი დარწმუნებით გითხრათ ეს სიტყვები, ვიდრე მაშინ გეტყოდით, როცა სიკვდილი ჩემთვის სასარგებლო, მაგრამ წმინდაწყლის წარმოსახვითი ცნება გახლდათ:

სიკვდილი არავის სურს. არც იმ ხალხს, ვისაც სამოთხეში მოხვედრა სწადია. მაგრამ, მიუხედავად ამისა, სიკვდილი ის დანიშნულების ადგილია, რომელსაც ყველანი ვიზიარებთ. არავინ არიდებია მას. და ეს ასეც უნდა იყოს, რადგან სიკვდილი, ალბათ, სიცოცხლის საუკეთესო გამოგონებაა. იგი ცხოვრებისეული ცვლილებების მთავარი მამოძრავებელია. მას ძველი მიყავს და ახალს გზას უთავისუფლებს. ამ მომენტში ახლები თქვენ ხართ, მაგრამ ერთ დღესაც, და არც ისე დიდი ხნის შემდეგ, დაძველდებით და თქვენც წაგიყვანენ. მაპატიეთ დრამატულობისთვის, მაგრამ ეს სიმართლეა.

თქვენი დრო შეზღუდულია, ამიტომ ნუ დახარჯავთ მას სხვისი ცხოვრებით ცხოვრებაში. ნუ გაებმებით დოგმათა მახეებში — ნუ იცხოვრებთ მხოლოდ სხვისი ნააზრევის შედეგზე. ნუ მისცემთ საშუალებას სხვათა მოსაზრებების ხმაურს ჩაახშოს თქვენი შინაგანი ხმა. და, რაც ყველაზე მთავარია, გქონდეთ საკუთარი გულის და ინტუიციისთვის ბოლომდე მიყოლის გამბედაობა. ამ ორმა რაღაცნაირად უკვე იცის, ჭეშმარიტად რისი სურვილი გაქვთ. ყველაფერი დანარჩენი — მეორეხარისხოვანია.

პატარა რომ ვიყავი, არაჩვეულებრივი გამოცემა არსებობდა, სახელად „მთელი დედამიწის კატალოგი“, ჩემი თაობის ერთ-ერთი ბიბლია იყო. მას სტიუარტ ბრენდი წერდა, აქედან არცისე შორს, მენლოს პარკში. ეს 1960-იანი წლების ბოლოს ხდებოდა, კომპიუტერების ეპოქამდე, ასერომ მთლიანი გამოცემა საბეჭდი მანქანებით, მაკრატლებით და პოლაროიდის აპარატებით იწყობოდა. ნაბეჭდი გუგლივით იყო, გუგლამდე 35 წლით ადრე: გადავსებული იდეალისტური და დიდებული განზრახვებით.

სტიუარტმა და მისმა გუნდმა „მთელი დედამიწის კატალოგის“ რამდენიმე ნომერი გამოუშვეს. უკანასკნელი ნომერი 1970-იანების შუაში გამოვიდა და მე მაშინ თქვენი ასაკის ვიყავი. საფინალო გამოცემის უკანა ყდაზე გზის ფოტო იყო გარიჟრაჟისას, აი ისეთის, ავტო-სტოპით მოგზაურობისას რომ ადგახართ ხოლმე. ქვეშ კი ეს სიტყვები ეწერა: „იყავით მშივრები. იყავით თავზეხელაღებულები.“ ეს მათი გამოსამშვიდობებელი გზავნილი იყო. იყავით მშივრები. იყავით თავზეხელაღებულები. მე ყოველთვის ვუსურვებდი ამას საკუთარ თავს. და ახლა, როდესაც ასრულებთ სწავლას და ახალ ცხოვრებას იწყებთ, მე გისურვებთ თქვენ.

იყავით მშივრები. იყავით თავზეხელაღებულები.

ყველას უღრმესი მადლობა.

„ბროწეულფონის“ შესახებ მემგონი ძალიან ბევრმა იცის უკვე. მაგრამ ვინც არ იცის, მათთვის თავიდან დავიწყებ :) წინა პოსტიც ზუსტად ვირუსულ ონლაინ-მარკეტინგზე მქონდა დაწერილი და ესეც ამ თემის გაგრძელებაა.

2008 წლის სექტემბრის მიწურულს ინტერნეტს მომენტალურად მოედო ერთი საიტი — http://www.pomegranatephone.ca/

ამ საიტზე ახლაც შეგიძლიათ ნახოთ თვალისმომჭრელი პრეზენტაცია ახალი ტელეფონის, Pomegranate Phone-ის შესახებ, სადაც ჩამოთვლილია ის დამატებითი ფუნქციები, რომელიც ამ ტელეფონს უნიკალურს ხდის :)) მათ შორისაა ჩაშენებული პროექტორი, რომლითაც კედელზე ან ეკრანზე ფილმების და პრეზენტაციების გაშვებაა შესაძლებელი, ყავის მადუღარა, წვერის საპარსი, ჰარმონიკა, ხმოვანი თარჯიმანი 50 ენაზე და სხვა ისეთი მოსაწყენი ფუნქციებიც, როგორიცაა GPS ნავიგაცია, ციფრული კამერა, Wi-Fi კავშირის მხარდაჭერა და ა.შ.

თუმცა, თუ დააპირებთ გაიგოთ, როდის გამოდის ეს ტელეფონი, თქვენ გადამისამართდებით ახალი შოტლანდიის ტურისტულ საიტზე, ამ ტექსტის წაკითხვის შემდეგ:
„შესაძლოა არც ისე შორსაა დრო, როცა მართლაც გექნებათ ტელეფონი ყველა სასურველი ფუნქციით. მაგრამ ის ადგილი, სადაც ერთადაა თავმოყრილი ყველაფერი, რაც გსურთ — დღეს უკვე არსებობს.“
:)

ახალი შოტლანდია კანადის ერთ-ერთი პროვინციაა. 2008 წელს პროვინციის მმართველობამ სარეკლამო კომპანია Bristol Group-თან ერთად შეიმუშავა სარეკლამო კამპანია Come to Life. მისი მიზანი ამ რეგიონის პოპულარობის გაზრდა და კიდევ უფრო მეტი ტურისტის მოზიდვა იყო. ფიქტიური Pomegranate Phone და მისი საიტი კი სწორედ ამ შესანიშნავი კამპანიის ფარგლებში შეიქმნა :) რომელიც უკვე თითქმის ერთი წელია, რაც უამრავ მომხმარებელს ამისამართებს ახალი შოტლანდიის ოფიციალურ საიტზე :)

ეს ისტორია ვირუსულ მარკეტინგში ინტერნეტის ძალის გამოყენების კლასიკური მაგალითია. „ბროწეულფონის“ საიტის გამოჩენის შემდეგ მთელ ინტერნეტში ატყდა „ხმაური“. ბევრი საიტს არც მიუყვა ბოლომდე და მართლაც დაიჯერა ამ ტელეფონის არსებობა :)) მომხმარებლების უმეტესობა კი სწორად ჩაწვდა საქმის არსს და საკუთარი მეგობრების, თანაფორუმელების, თანა-facebook-ელების, თანა-twitter-ელების და თანამშრომლების გაშაყირება დაიწყეს. :) საბოლოოდ კი, საიტს მილიონ-ასი-ათასი ადამიანი ეწვია, მსოფლიოს 201 ქვეყნიდან. კამპანიის რეალური შედეგის ამსახველ რამე სტატისტიკას ვერ მივაგენი, მაგრამ მემგონი ცხადზე ცხადია, რომ ვინც ამ საიტს ესტუმრა, თუ მეორე დღესვე კანადაში არ გაემგზავრა, ის მაინც დაამახსოვრდა დიდი ხნით, თუ სად არის ახალი შოტლანდია :))

მაგრამ რა შუაშია აქ კურიერი?
იმ შუაშია, რომ კურიერმა ამ ისტორიის შესახებ ერთი წლის დაგვიანებით შეიტყო და დღევანდელ 9 საათიან გამოშვებაში სიუჟეტი მოგვიმზადა. ბოლო ბლოკის ანონსში გაგვაფრთხილეს, რომ რეკლამის შემდეგ სიუჟეტს იხილავთ რევოლუციური „ბროწეულის ტელეფონის“ შესახებ, რომელიც ყავას ადუღებს და წვერსაც კი პარსავსო :)) ამის გაგონებაზე, სასწრაფოდ მოვამზადე ჩემი tv-ტუნერი და პოპკორნმომარჯვებული დაველოდე სეირს :D

მაგრამ „იმედი გამიცრუვდა“ :D სიუჟეტის დაწყებამდე დიკო ჯოჯუამ შეგვამზადა, ეს ყველაფერი სარეკლამო ტრიუკია, რომელიც „ნოვა სკოტიის“ ხელმძღვანელობამ შეიმუშავაო. თუმცა, მე მაინც მჯერა, რომ სიუჟეტი სრული სერიოზულობით მომზადდა რევოლუციური ტელეფონის შესახებ :)) ეს შესავალი ტექსტი კი ეთერში გასვლამდე ცოტა ხნით ადრე დაიწერა, მას მერე, რაც რომელიმე თანამშრომელი ყვირილით შევარდა სტუდიაში, ხომ არ გაგიჟდით, ხუმრობაა ეს ყველაფერიო :))
ამ ეჭვს ის გარემოებაც მიმყარებს, რომ თავად სიუჟეტი სერიოზული ტონით იყო მომზადებული და მასში საერთოდ არ იყო ნახსენები არც სარეკლამო ტრიუკი და არც ახალი შოტლანდია. თანაც, ავტორმა მაია ლომიძემ ბოლოს გამოგვიცხადა, „ბროწეულის ტელეფონი ჯერ გაყიდვაში არ არის, მხოლოდ რამდენიმე სატესტო ვერსია არსებობსო“ :)) მოკლედ, ნახეთ ამ აბზაცის თავზე სიუჟეტი და დასკვნები თავად გამოიტანეთ.

თუმცა, უნდა ვაღიარო, რომ დაახლოებით მსგავსი რამ მეც კინაღამ დამემართა :)) ისტორია ასეთია:
2 წლის წინ ტელეიმედის ვებ-განყოფილებაში ვმუშაობდი დეველოპერად. პარალელურად, აწ-გარდაცვლილ ნიუს-პორტალზე imedinews.ge ჰაი-ტექ განყოფილების სიახლეებით მომარაგებაც მევალებოდა.

ჰოოდა, პირველი აპრილის დილით, საშინელ ნაბახუსევზე, გასიებული თავით მივედი სამსახურში. მოვერგე კომპიუტერს და ტრადიციისამებრ, პირველ რიგში ჩემი ჯიმეილი გავხსენი. ჯიმეილმაც, გუგლის ტრადიციული საპირველაპრილო ხუმრობა შემომთავაზა — Gmail Paper :)) გეხსომებათ ალბათ, ფიქტიური სერვისი, რომელიც თქვენს ელფოსტას სახლში, ამობეჭდილს მოგართმევდათ, თუ სასურველ წერილებს ინბოქსში სპეციალური ღილაკით აღნიშნავდით :)) აი ეს გვერდიც გუგლის არქივიდან.

მე კი, ჩემი მდგომარეობიდან გამომდინარე, საერთოდ არ მახსოვდა არც საღი აზრი და არც აპრილის რა რიცხვი იყო. ავდექი და პორტალზე ჩემი ჭკუით სიახლე გამოვაქვეყნე, გუგლის ამ ახალი სერვისის შესახებ :)) ხუმრობის არსს კი მხოლოდ ნახევარი საათის შემდეგ ჩავწვდი, slashdot-ზე შესვლისას :D მომენტალურად შევცვალე სტატია, ბოლოში დავუმატე, რომ „რათქმაუნდა ეს ხუმრობაა“-მეთქი და გუგლის წინა წლების საპირველაპრილო ხუმრობების მიმოხილვით დავასრულე :D მინიმუმ 45 წუთის მანძილზე კი ქვეყნის ნიუსების ერთ-ერთი მთავარი ინტერნეტ-წყარო, NewsCorp-ის მფლობელობაში მყოფი ტელე-რადიო კორპორაცია „იმედის“ ახალი ამბების პორტალი IMEDINEWS.GE სამ ენაზე იუწყებოდა, გუგლმა ელფოსტის ამობეჭდილი სახით, სახლში მიტანის სერვისი აამუშავაო :))
კიდევ კარგი, მწვანეთა რომელიმე აქტივისტმა ვერ მოასწრო წაკითხვა, თორემ დახარჯული ქაღალდის მოჭრილ ხეებში გადაანგარიშებისას, ნამდვილად გულის შეტევას მიიღებდა :))

მოკლედ რომ ვთქვათ, ჩემნაირ geek-ს თუ დაემართა მსგავსი შეცდომა, რიგით ჟურნალისტებს ნამდვილად უნდა ვაპატიოთ :)) მედიასაშუალებების მიერ საპირველაპრილო ხუმრობების სერიოზულ ამბად გავრცელების ფაქტები კი უამრავია მსოფლიოში და ეს კიდევ ცალკე პოსტის თემაა. მაგრამ კურიერში (და ზოგადად, ქართულ მედიაში) ზედმეტად ხშირადაა ხოლმე არაპროფესიონალურად მომზადებული სიუჟეტები high-tech თემებზე, ტერმინების სასაცილო ფორმებში გამოყენებით, რაც საბოლოო ჯამში რიგითი მაყურებლისთვის მთლიანად ამახინჯებს შინაარსს. მაგალითად, რამდენიმე წლის წინ კურიერმა რომ Skype აღმოაჩინა, გავიდა სიუჟეტი, სადაც გაურკვევლად იყო ახსნილი VoIP-ზარები რას ნიშნავდა და მაყურებელთა უმრავლესობამ გაიგო, თითქოს სკაიპით უფასოდ იყო შესაძლებელი საზღვარგარეთის ტელეფონებზე დარეკვა. :)) ამ მომენტიდან მომავალი თვეების მანძილზე კი, კომპანიების IT-თანამშრომლებს და საახლობლოში „კომპიუტერის მცოდნედ“ ცნობილ ადამიანებს ტვინი გვქონდა გაბურღილი ნაცნობების კითხვებით — მასწავლე როგორ დავრეკო სკაიპით უცხოეთში უფასოდო! :))

ასე და ამგვარად, კურიერელებმა მსგავსი „მტკივნეული“ მომენტები რომ თავიდან აგვაცილონ და geek-ების დაცინვას გადაურჩნენ, საკმარისია მომზადებული სიუჟეტი ან მისი სცენარი რუსთავი2-ის მართლაც ძალიან ძლიერი ტექნიკური ჯგუფის (მოკითხვა და რესპექტი ნაცნობებს ;) რომელიმე თანამშრომელს გააცნონ ხოლმე. სანამ მორიგი სიუჟეტი არ გასულა კურიერში, Nokia 888-ის საცდელი მოდელის გამოსვლის შესახებ :)) დარწმუნებული ვარ, ნებისმიერი ამ სფეროში გარკვეული მარტივად მისცემს ჟურნალისტს რჩევებს და გაასწორებინებს არსებულ შეცდომებს. :)

მანამდე კი, ისღა დაგვრჩენია დაველოდოთ testlab-რეპორტაჟს Pomegranate Phone-ის შესახებ, მაია ლომიძისგან :))

P.S. გირჩევთ გადახედოთ იგივე თემას ნიკო ნერგაძის superb ბლოგზეც :)